Ιστολόγιο γνώμης & αναλύσεων του Κων/νου Α. Καραγιαννίδη
Το τρίγραμμα ΚΑΚ είναι τα αρχικά μου.
Οι "ΚΑΚ-ίες" έχουν διττή σημασία.
Αφ' ενός υποδηλώνουν πως πρόκειται για τις προσωπικές μου απόψεις, επί θεμάτων που με απασχολούν.
Αφ' ετέρου σηματοδοτούν τον χαρακτήρα των επισημάνσεών μου, που δεν επιθυμώ να είναι ευχάριστες και δημοφιλείς, αλλά ενοχλητικές, όπως η αλογόμυγα του Σωκράτους, ώστε να διεγείρουν την κριτική σκέψη των αναγνωστών.
Σταχυολόγηση αποσπασμάτων διαχρονικής σοφίας από το έργο του σπουδαίου Αθηναίου.
Ίσως ο τίτλος του κειμένου να φαντάζει παράδοξος, δεδομένου ότι η οικονομία συνήθως σχετίζεται με μετρήσιμους δείκτες, αλλά μια πρόσφατη δημοσίευση της EuroStat μού καλλιέργησε τον σχετικό προβληματισμό.
Σε αυτήν μελετάται το πώς αισθάνονται οι πολίτες της ΕΕ ως προς την οικονομική τους ευχέρεια, ανεξαρτήτως αντικειμενικών οικονομικών δεικτών.
Για άλλη μια χρονιά, η καθιερωμένη εθιμοτυπία επί τη ενάρξει της ΔΕΘ τηρήθηκε στο ακέραιο: διήμερη ταλαιπωρία των κινουμένων εντός Θεσσαλονίκης, λόγω κυκλοφοριακών ρυθμίσεων/απαγορεύσεων, για να διευκολυνθούν οι μετακινήσεις επισήμων και οι λογής διαδηλώσεις, τουριστική περιήγηση στην Θεσσαλονίκη για όλους τους αξιωματούχους εξ Αθηνών, κενολογίες πολιτικών, τυποποιημένη συνθηματολογία διαδηλωτών και βεβαίως ακατάσχετες υποσχέσεις παροχών, πολλές εξ αυτών επαναλαμβανόμενες κατ' έτος!
Διερωτώμαι ποιό το νόημα όλων αυτών των πολυεξόδων εκδηλώσεων, με μηδενικό θετικό αντίκτυπο στην ζωή της Θεσσαλονίκης...
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Μ. Ανατολή (η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου ήταν η θρυαλλίδα, αλλά προηγήθηκαν δύο άλλα εξίσου σημαντικά - ίσως και σχετιζόμενα - γεγονότα, η απόφαση των G20 για τον εμπορικό δίαυλο IMEC και η παύση της αμερικανικής βοήθειας προς την Αίγυπτο) έχουν θέσει ξανά στο επίκεντρο της προσοχής μας την μακροχρόνια διένεξη Ισραηλινών και Αράβων της Παλαιστίνης.
Στην Ελλάδα, όμως, διακρινόμαστε από μία ευρεία προκατάληψη (αν και μειούμενη, με την πάροδο των ετών) κατά του Ισραήλ, απότοκο ίσως "αριστερίστικων" αντιλήψεων, που κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο εν είδει δογμάτων και της ετεροβαρούς πολιτικής μας στάσεως υπέρ των Αράβων [1], τουλάχιστον μέχρι το 1990.
Χωρίς να υπεισέλθω, λοιπόν, σε ανάλυση των τρεχουσών συνθηκών και εκτίμηση σεναρίων, θα επιχειρήσω να καταγράψω μια αντίθετη οπτική, κάποιους γενικότερους λόγους για τους οποίους το Ισραήλ θα έπρεπε να είναι αξιοζήλευτο και πρότυπο για την Ελλάδα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προτρέπω σε έναν άκρατο μιμητισμό).
[ Ενημερώθηκε στις 07/10/2022, με προσθήκη παραπομπής σε μελέτη της CIA (1983) για ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο. ]
Κατά την σύγκρουση της ΕΣΣΔ με την υπερέχουσα, στο τεχνολογικό πεδίο, Γερμανία, στον ΒΠΠ, βρήκε εφαρμογή η αποδιδόμενη στον Στάλιν έκφραση "η ποσότητα έχει την δική της ποιότητα".
Ωστόσο, οι ασύμμετρες συγκρούσεις του 21ου αιώνος και η ραγδαία τεχνολογική πρόοδος μάς έκαναν να λησμονήσουμε αυτήν την αρχή, την οποία ήλθε να υπενθυμίσει με εμφατικό τρόπο η πολεμική αναμέτρηση στην Ουκρανία. Μια παρατεταμένη σύρραξη υψηλής εντάσεως, μεταξύ κρατών (ομοίων υποκειμένων του διεθνούς συστήματος) με συγκρίσιμη ισχύ.
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου, υπήρξε το ερέθισμα για την αφύπνιση ψυχροπολεμικών συνδρόμων και πρακτικών. Το πιο απαισιόδοξο σύμπτωμα, που παρατηρώ, είναι οι μανιχαϊστικές ερμηνείες των γεγονότων, στον απλοϊκό άξονα καλού-κακού.
Ελλείψει σφαιρικής ενημερώσεως για τις τρέχουσες εξελίξεις, καθώς οι πηγές είναι περιορισμένες, ελεγχόμενες και φιλτραριζόμενες, σε αμφότερες τις πλευρές, θα επιχειρήσω μια γενικότερη προσέγγιση.
Προφανώς και ένα τέτοιο πολυσύνθετο ζήτημα δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου, αλλά ευελπιστώ να φωτίσω κάποιες πτυχές του που δεν έχουν αναδειχθεί από την κυρίαρχη οπτική των ΜΜΕ.
Αναντιρρήτως, η παρελθούσα Τετάρτη 19/1 υπήρξε ιδιαίτερη ημέρα, λόγω της ελεύσεως των 6 πρώτων μαχητικών αεροσκαφών Rafale, τα οποία μαζί με άλλα 18, που έπονται, θα συγκροτήσουν μία πλήρη πολεμική μοίρα (332).
Ακολούθως, θα προσπαθήσω να αποδείξω την ιστορικότητα αυτής της ημέρας, προσπαθώντας να αναδείξω την ουσία του ζητήματος, αποφλοιώνοντάς την από τις ένθεν κακείθεν υπερβολές, που κυριάρχησαν, τις τελευταίες ημέρες, στον δημόσιο λόγο.
Το θεμελιώδες ερώτημα είναι ποιά η αναμενόμενη συνεισφορά των Rafale
στην εθνική άμυνα και αν άξιζε μια τέτοια επένδυση, από απόψεως λόγου
κόστους/οφέλους.
Βίοι παράλληλοι για Ελλάδα και Ελβετία; Κι όμως, από την πολυετή διαδικασία επιλογής νέων μαχητικών αεροσκαφών για το πλούσιο και απόλεμο κράτος της Κ. Ευρώπης, θα μπορούσαμε να αντλήσουμε αρκετά διδάγματα.
Συν τοις άλλοις, οι εταιρείες και τα αεροσκάφη που συμμετείχαν στον διαγωνισμό για το ελβετικό συμβόλαιο, διαγκωνίζονται να διαμορφώσουν και την ΠΑ του μέλλοντος. Παρά ταύτα, όσα ελληνικά ΜΜΕ εδέησαν να ασχοληθούν με το θέμα (με έκπληξη διεπίστωσα ότι ακόμη και μέσα του ειδικού τύπου δεν έκαναν καν μνεία!), έμειναν στην επιφάνεια.
Με αφορμή άρθρο-πρόταση του δημοσιογράφου Παντελή Σαββίδη, για ίδρυση πολεμικών βιομηχανιών στην Θράκη, παρήχθη ένας εκτεταμένος γραπτός διάλογος επί του θέματος στο φιλόξενο ιστολόγιό του, ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ, στις 30/06/2021.
Ακολουθούν, κατά χρονολογική σειρά, όλα τα σχετικά κείμενα.
Οι σύνδεσμοι για τις πρωτότυπες αναρτήσεις είναι οι εξής:
Παρότι η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή της Μπραζίλια, θα ασχοληθώ με τους Αιγυπτίους.
Οι Αιγύπτιοι, για να αποσυμφορήσουν το Κάιρο, χτίζουν νέα πρωτεύουσα! Το έργο ξεκίνησε το 2015 και εκεί σκοπεύουν να μεταφέρουν όλες τις κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες αναμένεται να συμπαρασύρουν και εταιρείες και πολίτες, στον δρόμο της εσωτερικής μεταναστεύσεως.
Το 1964, το BBC παρήγαγε ένα εξαιρετικώς ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ για την Ελλάδα, με τίτλο "Ελλάς χωρίς κολώνες". Πέρα από τις καίριες επισημάνσεις του για τις χρόνιες παθογένειές μας, περιέχει και ένα σημαντικό, παράπλευρο ιστορικό τεκμήριο, τις παρεμβάσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, ως οικονομολόγου.
Όχι τόσο για την ουσία τους, καθ' εαυτήν, όσο διότι έρχονται σε αντιδιαστολή με τις μετέπειτα πράξεις του, όταν εγκατέλειψε τον επιστημονικό του ρόλο και ανέλαβε πολιτικό.
Την αντίφαση αυτήν του Παπανδρέου έχουν επισημάνει σε άρθρα τους δύο έγκριτοι δημοσιογράφοι (αμφότεροι πρώην συνεργάτες του "Οικονομικού Ταχυδρόμου"):