Μετά την προ διετίας εκδημία του Χρήστου Γιανναρά (σχετικό σχόλιό μου στο LinkedIn), ένας έτερος πόλος δημιουργικού προβληματισμού, ο Στέλιος Ράμφος ακολούθησε εφέτος (κατά σύμπτωση, πάλι Αύγουστο μήνα).
Αυτό που μου προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η αντιδιαμετρική αντιμετώπιση των δύο παρομοίου πνευματικού βεληνεκούς λογίων από το επίσημο κράτος. Σιγή ιχθύος στην περίπτωση Γιανναρά, κηδεία δημοσία δαπάνη και στομφώδεις ανακοινώσεις από τον πρωθυπουργό και λοιπούς κρατικούς αξιωματούχους στην περίπτωση Ράμφου.
Αυτή η οφθαλμοφανής και προκλητική διαφοροποίηση με έκανε να επικεντρωθώ εκεί (σχετικό σχόλιο στις "Ανιχνεύσεις"), αντί στην ουσία της προσφοράς του Ράμφου, πολύ περισσότερο σε αντιπαραβολή με τον άλλους ομολόγους του. Εξ άλλου, ομολογώ ότι δεν έχω ενσκήψει στο έργο του στον ίδιο βαθμό που μελέτησα Γιανναρά [1] και θεωρώ το δικό μου μέγεθος πολύ μικρό για να καταπιαστώ με την συγκριτική ανάλυση των δύο αυτών τιτάνων του πνεύματος.
Μία ανάρτηση στο LinkedIn, όμως, του πυρηνικού φυσικού Γεωργίου Λάσκαρη με έκανε να αναθεωρήσω και να τολμήσω μία προσέγγιση, στον άξονα που εκείνος έθεσε ("υποβόσκουσα σύγκρουση ανάμεσα στην Ανατολική και Δυτική μας συλλογική ψυχή").